پالادیوم

پالادیوم

در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند

گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را

گنجایش

پنجشنبه, ۳۰ شهریور ۱۳۹۶، ۱۲:۰۲ ب.ظ


چند وقت پیش متنی رو در ارتباط با مسائل زنان در وجه دینی توی وبلاگ نوشتم و با اینکه نوشته مقدمه ای داشت که کسانی که از اساس مخالفند وارد بحث نشن و قصد من این بود که گفت و گو به حاشیه نره، اما باز هم کامنتهایی در این باب دریافت شد با همان ادبیات و استدلال های این سال ها. برخی از دوستان به رفتار من انتقاد داشتن از این وجه که حق بده عصبانین چون قوانین داره وضعیتی رو بهشون تحمیل می کنه که باب میلشون نیست و انتخابشون نیست. ولی من فکر می کنم قوانین و وضعیت جامعه توجیه خوبی برای این نوع رفتار نمی تونه باشه به خاطر همین نقدی که به خودم دارم، متفاوته. از زمان نوشتن متن و بازخوردش دارم بهش فکر می کنم، شبکه های اجتماعی رو بالا و پایین می کنم، کامنت ها رو می خونم میزان عصبانیت مردم رو با ادبیات مختلف نسبت به مسائل مختلف می بینم، در نهایت پاسخ درست رو در یکی از مصاحبه های رامبدجوان پیدا کردم وقتی ازش پرسیدن چرا همسر سابقت رو دعوت نمی کنی؟ گفت: ظرفیت فرهنگی برای مواجهه با این مسئله نیست. "ظرفیت فرهنگی" بستری که اجازه میده گفت و گو در مسیر درستی اتفاق بیفته، تعامل منجر به نتیجه و تغییری بشه و شرایط جامعه بهبود پیدا بکنه. ظرفیتی که نیست و خیلی از نزاع ها رو رقم می زنه. موضوعی که دوست داشتم درموردش صحبت کنم تغییر و اصلاح برداشت ها از مسائل مربوط به زنان در حوزه دین، از وجه زنانگی اش تابویی برای عده ای و از وجه دین خط قرمزی برای عده ای دیگه ست. حالا میشه بهتر درک کرد چرا برداشت از روز دختر به بکارت و جنسیت ختم میشه و برداشت ها از نگاه دیگه چندان جایگاهی نداره، چون ما با اینکه در ماشین های مدرن هستیم در خانه های مدرن زندگی می کنیم اما هنوز داریم با قوانین سنتی و کهنه دسته و پنجه نرم می کنیم و زندگی می کنیم پس طبیعیه که نقد برخی فعالان زن نسبت به پررنگ بودن وجه جنسیت در روز دختر پررنگ باشه و نمونه هایی از این دست که میشه مثال زد و بهشون فکر کرد.

  • ۹۶/۰۶/۳۰
  • نویسنده ....

زنان

واگویه