پالادیوم

پالادیوم

در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند

گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را

فراموش کن و ادامه بده

يكشنبه, ۵ دی ۱۳۹۵، ۱۲:۴۳ ق.ظ

یک وقت هایی بایستی به خودت بیایی...ناگزیری رویاها را هر چقدر شیرین رها کنی و بدوی...بدوی چون آدم هایی که دوستشان داری در خط پایان انتظارت را می کشند.باید باور شکست را رها کنی هر چند ناتوان شده باشی و پاهایت رمقی برای ادامه دادن نداشته باشند...کسانی با شوق انتظارت را می کشند تا تو را در آغوش بگیرند.صدای دست ها را می شنوی؟باید از رویاها دل بکنی،رویاهایی که تو را از رسیدن دور می کند...باید فراموش نکنی تمام مسیری را که دویده ای....تاوان هایی که داده ای...روزهایی که انتظار کشیده ای...مهم نیست چند نفر به تو می خندند،مهم نیست حتی اگر کسی امیدی به پیروزی تو نداشته باشد...اهمیتی ندارد حتی اگر کسی در انتهای راه انتظارت را نکشد وقتی تو باور داری،دویدن تنها راه رسیدن است...وقتی تو باور داری "قادری"تمام راه های رفته را پشت سر بگذاری...ادامه بده...و ادامه بده...

  • ۹۵/۱۰/۰۵
  • نویسنده ....

واگویه

نظرات  (۳)

  • زهرا یگانه
  • ما آدم ها محکومیم به فراموشی! اگر رها نکنیم و نریم هیچ وقت نمی رسیم.
    پاسخ:
    همینطوره
  • بانوچـ ـه
  • بعضی وقتا حتی نمیدونیم رسیدنی در کار هست یا نه... اما باز هم رها میکنیم و میریم...
    پاسخ:
    ناگزیریم
  • پـامـ ـوک
  • چقدر این رها کردنه سخته :(
    پاسخ:
    اوهوم:)